De innerlijke tocht

Derde video van het verdiepingsweekend van 7-9 december 2018.
(n.b: in de titel staat Cortils vermeld als locatie; dat moet zijn de Keutenberg in Schin op Geul)

Niet enkel sommige aspectjes van mijn leven staan scheef – nee, mijn héle totaliteit, mijn identiteit als geheel is niet op orde. Elke aanleiding om mezelf te willen bevragen zal begrepen moeten worden, zodat er uiteindelijk geen zelfbevraging meer nodig is zodra het oude egoïsme heeft afgedaan.

We verlangen naar volheid van leven, naar levenskwaliteit, maar het koersen op uiterlijkheden levert die vervulling niet: objecten maken ons niet blijvend gelukkig.  Alleen innerlijke kracht en je eerlijk bewust worden zal de ingesleten verkramping, de kleingeestigheidswond genezen. 

We groeien van ‘kind’ via ‘persoon’ naar ‘mens’. Ons leven tendeert naar een bewust en volgroeid totaalbestaan, in gemoedsrust, wijsheid en verbondenheid. Zodra je die innerlijke kant van jezelf herkent komt de stroom van onvoorwaardelijkheid op gang, het potentieel van innerlijke kwaliteit.

Meditatie verandert dan: ‘moeite doen’ wordt ‘ontvankelijk zijn’.
Wijsheid is geen kennis, spiritualiteit is geen therapie: dit is het basis-inzicht, het herstel van je integriteit. Jazeker, er zijn allerlei wenselijke en heilzame condities en noodzakelijke wereldse voorzieningen, maar dat laat onverlet dat er hierbinnen in mij vragen spelen die niet beantwoord worden door dit soort functionele aspecten. 

Dus moeten we leren afscheid te nemen van sociale en psychische verwarring, de vele aannames van schijn en suggestie. In wezen wil ik echtheid, geen spelletjes, geen hypocrisie, geen kleinheid. Zo’n heilzame, edele intentie wekt onze innerlijke kracht.

Deze keuze leidt naar een fundamentele ommekeer: we gaan op bestaansniveau van binnenuit leven en we stoppen met koersen op conventie en code. Intentie gaat expressie worden, je bent een levendige, authentieke, geestelijke kracht die belichaamd wordt.

Het feit dat we diepgaand geest zijn kan soms haast surrealistisch voelen. Maar surrealisme (transcendentie) is in feite een synoniem voor realiteit, zoals realiteit een synoniem is voor illusie. Want ons idee van ‘de wereld’ en ‘mijn lichaam’ en ‘de anderen’ is niet meer dan dat: een idee, een aanname, een constructie.

Beoefening van de weg is dus ook een stevige ontnuchtering, een diepgaand loslaten en durven omkeren van oude ideeën. Alleen deze heroriëntatie kan ons vervulling en betrouwbaarheid schenken. Zelfs ons sterven weet ons niet te doen ontwaken – alleen bewustwordingskracht is daartoe in staat: beseffen wat alles behelst, goed kunnen omgaan met alles.

Alles volledig en zorgvuldig leren navoelen en begrijpen is veel interessanter dan slechts een beetje inzicht verzamelen. Als we ons rechtstreeks leren inleven en ons in mededogen met alle levende wezens kunnen verbinden, nivelleert dat ook de neurotische tendens om iets speciaals te willen zijn.

Zo onderschrijf je de beproefde leerintentie van een wijsheidsbeoefenaar, een bodhisattva. Het hangt van onszelf af óf en hoezeer die intentie tot bloei komt: ik ben verantwoordelijk voor mijn keuzes, voor de invulling, het verloop en de betekenis van dit leven.

 

> Context en achtergrond geeft het boek:
Dharmium; serum van wijsheid

> Een overzicht van de impressies van deelnemers:
https://info.stiltij.nl/vervolg/meditatie/impressies/weekenden/index.html

HIER alle Youtube-video’s

afsluiting

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *