Realisatie hier en nu

Laatste (4e) video van het verdiepingsweekend van januari 2018.

Het is fijn om bevrijdende wijsheid te kennen en daar concreet werk van te kunnen maken, heel organisch en dichtbij. Realisatie is: samenvallen met de realiteit. Dat is wat we op visie- en belevingsniveau aan het oefenen zijn. Zo’n inspirerend perspectief wekt een bewuste levenshouding die jou steeds opnieuw een stevige intentie schenkt.

In feite is dit de kern van realisatie: een bewuste, betrouwbare intentie is de geestelijke kernkracht die ons bevrijdt. Iemand die zichzelf (d.w.z. het leven) serieus neemt, verlangt geen illusoire, zweverige of conceptuele toekomstmuziek, maar heel reëel bevrijdingswerk, hier en nu lijflijk voelbaar in alles wat je doet.

 

> HIER de impressies van deelnemers
HIER alle Youtube-video’s

 

 

Dagbesteding


Toelichting: de oorspronkelijke titel van deze tekst van Zen-meester Zhaozhou (778-897) luidt “Lied van de twaalf uren van de dag”. Een loflied op de bevrijdingsweg.
N.b.: één uur in China staat gelijk aan twee uren in het Westen.

De haan kraait; het eerste uur van de dag.
Droefheid is voelbaar, moedeloos sta ik op.

Geen lendedoek, geen onderhemd,
enkel iets dat in de verte lijkt op een pij.
Een onderbroek zonder taille, de werkbroek aan flarden;
het hoofd bedekt met vijftien kilo grauwe stof.
Als je op deze manier oefent en anderen van dienst wilt zijn,
dan besef je wat voor nietsnut je eigenlijk bent.

Zonlicht op de vloer; het tweede uur van de dag.
Een vervallen tempel in een afgelegen dorp, niets noemenswaardigs.

In de ochtendpap is geen korrel rijst te vinden;
ik staar naar het open raam met zijn vuile scheuren.
Enkel het gekwetter van mussen, niemand die ik tot vriend ben;
zittend hier in mijn eentje, hoor ik af en toe wat bladeren vallen.
Wie zei er dat je met thuisverlaten alle voorkeur en tegenzin kwijtraakt?
Als ik erbij stilsta, wordt mijn zakdoek onwillekeurig vochtig van de tranen.

De zon komt op; het derde uur van de dag.
Ongereptheid verandert in rusteloze drang.

Lees verder...

Iets doen vanwege verdienste is begraven worden in het vuil;
het domein van grenzeloosheid is nog niet schoongeveegd.
Vaak fronsen zich mijn wenkbrauwen, zelden van harte tevreden;
het valt niet mee de verschrompelde grijze dorpelingen te verdragen.
Schenkingen hebben deze plek nooit weten te vinden;
een vrijlopende ezel vreet onkruid aan de ingang van de oefenruimte.

Etenstijd; het vierde uur van de dag.
Halfslachtig probeer ik het vuur aan te steken, aan alle kanten kijkend.

De voorraad meel en koekjes is vorig jaar al opgegaan;
nu ik eraan denk, krijg ik slechts speeksel te slikken.
Onophoudelijk gezucht: de dingen vallen zelden in verband;
temidden van de talrijke personen zijn er geen goede mensen.
Degenen die hier langskomen vragen enkel om een kop thee,
en als dit niets oplevert verdwijnen zij weer, nors mompelend.

Halverwege de ochtend; het vijfde uur van de dag.
Had iemand ooit gedacht, toen ik me kaal schoor, dat het er zo aan toe zou gaan?

Er was geen bijzondere aanleiding een dorpspriester te willen worden,
afgezonderd, hongerig en eenzaam, meer dood dan levend.
Van de kant van de brave burgers hier
heb ik nooit het geringste respect ervaren.
Onlangs nog kwamen zij aankloppen aan mijn poort,
maar het enige dat men zocht, was wat thee en wat papier te leen.

De zon staat in het Zuiden; het zesde uur van de dag.
Er zijn geen speciale voorschriften om te gaan bedelen voor rijst en thee.

Eerst naar de zuidelijke woningen, dan naar de noordelijke;
het spreekt vanzelf dat ik langs de route slechts excuses hoor.
Het zout is bitter, de gerst zuur,
een pasta van gierstgras, gemengd met snijbiet.
Noem het maar ‘Geschenken niet onwaardig zijn’;
een bodhisattva moet zijn geest van de Weg stevig vestigen.

Ondergaande zon; het zevende uur van de dag.
Draai alles om; niet langer opereer je in het gebied van licht en schaduw.

Ooit hoorde ik: “Eenmaal verzadigd, vergeet je de verhongering.”
dat is precies hoe mijn lijf vandaag voelt.
Geen Zen-onderzoek, geen overwegen van wetmatigheid,
enkel het spreiden van deze haveloze mat en een dutje in de zon.
Een mens kan beelden maken, verhevener nog dan de Tushita-hemel,
maar dat haalt het niet bij deze zon-gebakken rug.

Namiddag; het achtste uur van de dag.
Kijk, iemand blijkt wierook te branden en buigingen te maken.

Van deze vijf oude dametjes hebben er drie een bierbuik,
de andere twee hebben een gezicht dat bol staat van de rimpels.
Lijnzaad-thee, zo zeldzaam,
dat de twee beschermgoden hun spieren niet hoeven te schudden.
Ik bid dat, als volgend jaar de zijde en gerst gerijpt zijn,
de eerwaarde Rahula mij zal groeten.

Zonsondergang; het negende uur van de dag.
Wat valt er te beschermen, behalve ongerepte wildernis?

Een monnik toont zijn grootsheid in functieloos bewogen worden;
van tempel tot tempel gaand, heeft hij de eeuwigheid.
Code overstijgende woorden komen niet via de mond;
belangeloos ga je verder waar Boeddha’s zonen ophielden.
In je handen een staf van onbewerkt braamhout,
om bergen te beklimmen, maar ook om honden te verjagen.

Gouden duisternis; het tiende uur van de dag.
Alleen rustend in het duister van dit ene, lege vertrek.

Voorgoed onvatbaar voor het flakkerend kaarslicht
is de puurheid hier voor mijn ogen gitzwart.
Zelfs een bel die braafjes de dag afrondt hoor ik niet,
enkel het luidruchtig gescharrel van oude ratten.
Wat heeft een mens nou nodig om zich verbonden te voelen:
elk van mijn gedachten is verlichtingsbesef.

Tijd om te slapen; het elfde uur van de dag.
Heldere maan boven de poort: misgunt hij zich ook maar iemand?

Nu ik weer naar binnen ga, betreur ik dat het bedtijd is;
de kleren om mijn lijf doen dienst als deken.
Hoofdmonnik Liu en asceet Chang:
prachtig, hoe zij lipwapperend goedheid bespreken!
Wat doet het ertoe als mijn loze vleesvracht wordt geledigd;
vraag je “Waarom?”, dan zal elk antwoord jou blijven verbijsteren.

Middernacht; het twaalfde uur van de dag.
Hoe zou dit beleven er zelfs maar één moment niét kunnen zijn?

Als ik denk nu aan hen die hun wereldse woning verlaten,
voel ik me een eeuwenoude tempeldienaar.
Er is dit bed van aarde, een versleten rieten mat,
en een oude, houten hoofdsteun zonder enige bekleding.
Het heilig beeld van de Boeddha krijgt geen wierookverering;
uit de as van het strovuur klinkt het schijten van de os.

Bron: James Green: The recorded sayings of Zen master Joshu. Boston 1998, p. 171
Vertaling: Gedel
Foto: Rakuten

sluiting

Blijvende kwaliteit

Stiltij-verdiepingsweekend 19-21 januari 2018 (video 3).

De Mahayana-middenweg hangt zich niet op aan de uitersten van maakbaarheid en onverschilligheid. Om die gecentreerde levenshouding te kunnen innemen maak je je eerst vertrouwd met leegte (onvoorwaardelijkheid), zodat je betrouwbaar kunt omgaan met alle zintuiglijke verschijningsvormen. Dat betekent: allerlei aannames over ons bestaan opnieuw onderzoeken en waar nodig loslaten (“Dit ik-verhaal is niet wat ik denk dat het is”).

Zelfonderzoek via het pad van bodhisattvaschap is oog krijgen voor je eigen wonderlijkheid – en dit “sjiek” vinden. Pas als we de kleinheid van houvast, invulling en begrenzing loslaten, kunnen we ook anderen helpen. Ons innerlijk potentieel schenkt ons de kracht om dit te doen. Maar daarvoor moet je de realiteit van je bestaan net zo serieus nemen als alle historische leraren dat gedaan hebben, iemand als Boeddha bijvoorbeeld. Dus voel dit goed na, en kijk naar de uitnodigende aard van je innerlijke kwaliteiten.

Maak dus je grote pool, dat wil zeggen: de dharmische kwaliteit van je ware aard, tot centrale factor van je identiteit, zodat je steeds opnieuw kunt voelen wat de grondbedoeling is van je bestaan. En laat dan de resterende karmische factoren perifeer materiaal zijn, die jou steeds directer en krachtiger leren om wakker te worden en je concreet te wijden aan bevrijding.

 

> HIER de impressies van deelnemers
HIER alle Youtube-video’s

 

 

Liefdevolle Zen

Stiltij-verdiepingsweekend 19-21 januari 2018.

De Zen-weg als bodhisattva-training kan veel dieper en ruimer en bewuster bediend worden dan enkel door za-zen of koan-beoefening. Shunryu Suzuki roshi verwees hiernaar met de woorden: “Zen is Mahayana-visie met Hinayana-praktijk.” Het materiaal van de oude Indische meesters als Nagarjuna of Asanga (die ook tot de Zen-traditie worden gerekend) en de soetra’s met Boeddha’s onderrichtingen zijn hiervoor heel bruikbaar.

Enige zelfreflectie laat ons inzien dat bewustwording een bevrijdende transformatie is die heel zorgvuldig en organisch en compleet bediend moet worden. Praktisch werk maken van geestelijk ontwaken vraagt om besef: wat is nodig voor het oplossen van mijn waan en dwaasheid? Geen utopie maar reële, toetsbare belichaming van geestelijke kwaliteit die heel conceet bediend wordt via juiste visie en praktijk.

Liefde, aanvankelijk in de vorm van verlangen, doet ons op zoek gaan en verbinding maken met inspirerend materiaal. Daarna vindt het concrete verloop van onze bewustwording plaats in organisch veranderende fases van hechtende liefde, zuivere liefde en verbindende liefde. Rumi zegt het mooi: “Leegte maakt liefde vredig” (https://gedel.nl/vertalingen/rumi/).

 

> HIER de impressies van deelnemers
HIER alle Youtube-video’s

 

 

Stiltijding nummer 17

Nummer 17 van Stiltijding is verschenen.

Klik op afbeelding voor de pdf versie [12 mb]

INHOUD:

  • Profijtelijk – column
  • Intuïtief leren; in gesprek met Ad – door Birgitta Putters
  • Misverstanden – door Laura Haast
  • Op het spoor van echtheid – door Roeland Gordijn
  • Op weg – expressie
  • Bramvis – door Bram Juffermans
  • Noodzaak van leerlingschap – door Dharmoebe
  • Amusement – door Dave van Slijpe
  • Dharmium begeleiden – door Birgitta Putters
  • Nieuwe aanwinsten – boeken
  • Ons voorwaardelijk ontstaan – didactiek
  • Eindeloos – citaat

Naar deelnemers, donateurs en abonnees is een gedrukt exemplaar verzonden.
Ben je geen deelnemer bij Stiltij maar wil je de Stiltijding ontvangen, dan kun je deze bestellen via het Stiltij-secretariaat.
Je kunt je ook abonneren voor € 12,- per jaar; Stiltijding verschijnt tweemaal per jaar.

 

HIER het Stiltijding-archief met alle verschenen edities.

 

 

Juiste connectie met leraren

Stiltij-verdiepingsweekend 19-21 januari 2018.

De wijsheidsweg bewandelen is niet alleen interesse voelen voor meditatie, maar ook via studie allerlei leraren en hun onderricht onderzoeken, als spiegels van jezelf. Daartoe behoren bijvoorbeeld de geschriften van leraren als Asanga of Nagarjuna, de oude Indische Mahayana-meesters die deel uitmaken van de Zen-traditie; zij herinneren ons eraan welke kostbare innerlijke kwaliteiten we als mens bezitten.

De Boeddha is natuurlijk een toegankelijke bron voor wijsheidszoekers: zijn onderricht is van een grote diepgang en helderheid, en bovendien uitgebreid gedocumenteerd. De waarde van al die leraren en onderrichtingen is dat ze ons laten ontdekken, hoe je het pure potentieel van je eigen hartskwaliteit (ons hartsbewustzijn) op een stabiele en levendige manier kunt belichamen, uitdrukken en toepassen in een voortdurend veranderende wereld van vormen (onze functionele geest).

 

> HIER de impressies van deelnemers
HIER alle Youtube-video’s