Juist leren zien door niet in te vullen (16-02-14)

stiltijdharma-111Audio van meditatie-onderricht door Ad op 14 februari 2016.
Thema: Juist leren zien door niet in te vullen.

Hoe kun je de werkelijkheid goed leren kennen? Kijk je in het licht van een achterliggend proces, of kijk je blanco? Als je de werkelijkheid op visie-niveau goed navoelt, blijk je goed te weten wat het is, waardoor je er al bijna in zit. Dat maakt methodieken secundair. Je voelt dan zelf goed hoe het gefaciliteerd moet worden.
Je probeert van nature al alle aspecten van je persoon, van je leven te leren kennen om de werkelijkheid te leren kennen. Je doet dit alleen met hechting en dat veroorzaakt lijden. De oplossing is dan om de condities terug te brengen: te kluizenaren.

Heb je dit eenmaal doorzien, dan zet je alles open en bestrijkt het hele bestaan op een goede manier. Door je rijpheid kun je nuchter taxeren waar je staat; zo stap je ook niet te vroeg weer de wereld in vanuit een vals beeld van onthecht-zijn. Zolang je nog hecht aan dit leven, zoek je geconditioneerd geluk. Je verbindt je identiteit aan condities. Lichaam, adem en geest zijn echter varianten van dezelfde substantie, van grof en zintuiglijk waarneembaar tot oneindig verfijnd. Zo kom je van valse identiteit naar werkelijker identiteit naar uiteindelijk geen identiteit.

Werkelijkheid spoelt ons; we sproeien als het ware in voortdurende werkelijkheids-werking. Alle beelden en conclusies gaan eraan, hoe stug je ook vasthoudt. De vernauwing van het ik gaat verruimen als je ziet dat de wereld geen stevigte geeft en je vervolgens naar binnen keert en de werking van innerlijkheid ontdekt. Die werking blijkt je te bezielen en maakt de wereld tot neutraal werkterrein.

Efficiënt leren is oningevuld kijken: geen informatie meenemen en dat je waarneming laten kleuren, maar steeds opnieuw beginnen (zoals Suzuki roshi placht te zeggen). Kijken waar het om gaat. Geen namen en betekenissen geven; het is meer in de sfeer van het werken met een koan. Niet invullen begint met overbodigheden los te laten, maar er spelen vaak ook nog oneigenlijkheden in je. Deze zijn lastiger te detecteren. Dus tegelijk met het zien van de potentie, heb je met de problematiek te maken. Door ze in samenhang te brengen, tendeer je naar een oplossing en een integratie van de twee polen. Samenhang vind je door je te vestigen in innerlijkheid. Je wordt getoetst door de condities: is er nog dualiteit of is eenheid gerealiseerd?