Leren voelen (15-05-31)

Er is de helderheid van waarheidswerking en de eerlijkheid van de persoon. We zijn een stroom, geen ingevuld procesmateriaal. Het ik is bedoeld om los te laten. Het is een gegeven dat er blindheid is, dat er dingen verschijnen. De uitnodiging is om er goed mee om te gaan, dat wil altijd zeggen: bevrijdend mee om te gaan, dus los te laten. Besef dat jouw bewustzijn de dingen tot leven brengt. En ten tweede: maak er niet meer van dan het is; niet verwaarlozen en niet toe-eigenen.

De praktijk van het loslaten is geen op zichzelf staand iets, is niet gericht op aspecten. Praktijk is het totaalbestaan, er is steeds de geest-adem-lichaamswerking, moment na moment. In die totaalvisie is de praktijk: het omgaan met moeite, vanuit een diep oriënterende levenshouding. Dit is de natuurlijke beleving. Vanuit de opgelopen oppervlakkigheid noem je dit diep, maar feitelijk ben je een druppeltje waarheidswerking dat oceaan blijkt te zijn, en niet jouw beperkte beeld van een oceaan.

Er is een verschil tussen vervuld willen zijn en een project maken dat de garantie moet bieden dat deze kwaliteit van vervulling altijd zo blijft bestaan. Het is een andere realiteit. Er staat niets vast, er is geen garantie. Met het garantie-project dat het ik is, stook je je eigen lijdensvuur op. Maar elk weten kan benut worden om meteen, echt los te laten, in plaats van terug te grijpen op het verleden en opnieuw het egoïsme te bevestigen.

Het werken hiermee is een rechtstreekse weg naar bevrijding. Vrijheid is kunnen omgaan met de vormen en niet een vorm maken die vrijheid heet. Vormen zijn onderdeel van je bewustzijn, zo ga je ze leren kennen. Je zet het zelf niet meer vast en dan kan de bedoeling vrij spel krijgen in je. Dus ook je gewaarzijn, je kwaliteit van aanwezig zijn staat niet vast.

De belevingswerkelijkheid, de kern van wie je bent staat niet vast. Waarheid staat niet vast, omdat het niet bestaat zoals we denken dat het bestaat: het is geen vorm, maar ‘leegte’, een wonderlijke kracht.