Impressies verdiepingsweekend (januari 2019)

Stiltij verdiepingsweekend januari 2019

» HIER kun je de impressies (teksten en foto’s) lezen van het verdiepingsweekend van 18-20 januari 2019 in Cortils (België). Hieronder alvast enkele citaten uit de verslagen:

  • Rete-moeilijk, merk ik, om niets te willen bijdragen of betekenen of helpen dragen, dat wil zeggen: om er geen beloning van te willen opstrijken in de zin van dit bij te kunnen schrijven in mijn identiteit.
  • Het is me duidelijk geworden dat mijn oude manier van reageren, een vals houvast geeft en nadelig is, zowel voor anderen als voor mezelf. Bijgevolg sta ik minder vaak in de startblokken om alles meteen zelf in te vullen. Ik ben zoekende, vraagtekens zettend bij mezelf, onzeker, tastend.
  • Dit weekend weer meer voeling mogen ervaren met transcendentie. Maar om deze voeling meer continu ervaren zal ik echt losser moeten worden van mijn zintuiglijke verslaving. Mijn kapsones veel verder en dieper laten verbranden. Mijn oordelen over anderen en agressie blijvend herkennen als woekering.
  • De ommekeer kwam tijdens de expressieoefening waarbij we denkbeeldige knoppen met voeten, handen en hoofd moesten bedienen. Door in het lichaam te komen, kon ik het leven weer voelen. Hoe eenvoudig kan het zijn. Ik heb dus de beschikking over de knoppen die mijn leven kunnen beinvloeden. Een belangrijke knop is vertrouwen; vertrouwen dat waarheid dichtbij is en altijd beschikbaar. Dat is reden voor hoop en vreugde. Dit is voelbaar nu.

 

 

Impressies verdiepingsweekend (december 2018)

Stiltij verdiepingsweekend december 2018

» HIER de impressies (teksten en foto’s) van extra ingelast verdiepingsweekend van 7-9 december 2018 in Schin op Geul, op de Keutenberg.
Hieronder enkele citaten uit de verslagen:

  • Door het erkennen van de valsheid vond er een ontlading plaats en kwam er ruimte voor goedheid. Zo werden er twee sterke tegengestelde krachten tegelijkertijd voelbaar in me. Er hoefde niets verdoezeld te worden, er hoefde niets bevochten te worden. Beide polen konden in rust en neutraliteit waargenomen worden zonder me er mee te identificeren.
  • Ik mag niet zo doorgaan. Opnieuw beginnen, het leven in mij voelen. Het wil mij iets zeggen maar het wacht nog steeds op een echte vraag van mijn kant, een gemeende, reddende vraag. Ofwel: zolang ik geen duidelijke noodzaak voel om gered te worden uit de zandbak maar alleen een nog sjiekere zandbak wil, krijg ik wat ik bestel: de zoveelste nog-sjiekere-dan-de-vorige zandbak – beseffende telkens dat dit niet is wat mij gelukkig maakt.
  • Het niet-kloppen als karmisch kaatspunt gebruiken richting dharmische kloppendheid. Hmm, hoe doe je dat? In ieder geval niet op oude manieren. En al helemaal niet door te denken dat ik wel weet hoe het zit en hoe het moet.
  • Het moet belichaamd worden, dat is me duidelijk. Eerst moet ik echter voeling krijgen met “het” – het leven, waarheid. Plaats nemen in het louterend vuur – niet als beeld of methode, maar voelen dat het louterend vuur van leven werkzaam is. Het lichaam wordt steeds wonderlijker nu het zich aan elke greep blijkt te onttrekken en wezenlijk een heel andere kracht gehoorzaamt dan de dressuur van een klein ik-idee.